Արմեն Սարգսյան. Ու ծպտուն չեմ հանի

***
Կապույտով գծված ճանապարհ,
սեր՝
մակերեսային,
բացատրությունը մնում է հեռվում,
մնացորդներով ճշմարտություններ,
քմահաճ հիմարություն՝
ներողություն խնդրելու դանդաղությամբ հագնված,
հիշողությանս վրա տարածված ուրիշություն…
Մաշկիս տակ պառկած է շտապող մեկը,
զգում եմ՝ քաշում է մկաններս՝
նյարդերս բռնագրավելու ցանկությամբ.
հոգնել է, որ միասին ենք,
հարմարվել ենք…
Հիմա դուրս կգաս ու քեզ կներկեմ կապույտ,
և կխաղամ քեզ հետ, կհոգամ քո մասին,
որ դու մնաս անվտանգ ու առողջ,
ու կսպասեմ այստեղ
համբերատար…

***
Մի օր,
երբ կարթնանաս անձրև զգացող վերջույթներիդ ցավից,
զգացմունքներիդ թացությունից, որ անձրևի հետ կապ չունի,
ներսիդ խամաճիկների անվերահսկումից,
ինձ թույլ կտաս սկսել այսպես.
քո կյանքում մի սենյակ պարզություն կար,
ուր ապրում էի ծիծաղելով ու զարմանում նրա գեղեցկություններով,
ինձ ստեղծեցի այդտեղ, մի տարածքում,
որ գրավում էինք ամեն օր,
ուշադրությամբ, ինչպես ծովի հատակն են սուզվում,
բայց ես անխոհեմ էի, դու անողոք,
սովոր էի վերահսկել միայն իմ համաստեղության տարածքները,
և թույլ տվեցի, որ սուզվելիս ջուրը քո սենյակ լցվի։
Ծովի ազատությունը կշոշափի մարմինս
մի օր…

***
Այստեղ և այսպես
ամեն ինչ կրկնված է
մահճակալի վերևում կախված
լուսամփոփի պես,
հիվանդ օրերին լույսը թարթող,
քեզ չմոռանալու օրերին
մեծացող ու կլոր,
ու անջատում եմ ամեն ինչ ես…

***
Եվ ավելի բարձր, քան արևելքը,
զգուշավոր ճանապարհներով, առանց շվաքների,
հեռավոր, գունավոր լուսնի նման.
խաղաղությունը…

***
Աշխարհում ինչ-որ մեկի համար
գիշերը
գերանդին հնձած խոտի մեջ պահելու
և եղանը ուսին
տուն դառնալու ժամանակն է,
պատշգամբի դուռը դրսից,
մեկի համար՝
ներսից բացելու ժամանակը…

***
Երկիրը ինչ-որ տեղ հիմա
ճիշտ և ճիշտ դեղին է,
սահուն կլոր, անհարթ վանդակավոր,
կապտած,
ինքնագրկումից գլուխկոնծիացած,
այնտեղ մարդիկ գարնան մասին խոսելիս
ասում են՝ կգա,
իսկ հենց ձմռան մասին է՝ եկավ,
բայց տարբեր է մերինից.
երկու մետր քառակուսու մեջ
ամեն բան տակավ առ տակավ ուրիշինացել է.
չարդուկված, զոլավոր,
կարաքանդ վերնաշապիկ է կյանքը,
նման այն մարդուն,
որ պատի ծեփին բանաստեղծություններ է գրում
վանդակավոր արևների մասին….

***
Հետո թելում եմ հեռագրասյուները,
մտածելով, որ վատ եղանակին
ձայնը լավ չի տեղ հասնում,
հոգատար, մինչև մատներս կանզգայանան,
ամեն սյան համար նոր տեղ եմ որոշում՝
ավելի բարձր, ավելի տարիքով,
հետո պարի եմ հրավիրում նրանց,
բայց հանդարտ,
որ արագիլները չարթնանան…

***
Ու նայում է աչքերիդ,
կարապների է նմանեցնում,
սև կարապների,
որ Կարապի լճում էին մի ժամանակ,
ուռենիների հարևանությամբ,
պլաստմասե լապտերիկների լույսով,
բայց մտաբերում է, որ այդ ամենը
մի հին լուսանկարի պատմություն է
և պետք է հավատարիմ լինել հիշողություններին,
որոնց վիճակված է համբերել
կորսված գիտակցությամբ…

***
Քայլում է մի կին՝ կողոպտված դեմքով,
ոտքերից խորհրդային սրճաղացի ձայն է գալիս,
ցատկոտում է, նրան հիվանդ եմ կարծում,
հասնում է տիկնիկավարների տանը,
հիշում եմ նրան.
խամաճիկների թատրոնի համար
վաղուց չի աշխատում,
Վերնիսաժում ավելի հարմար է
կարմիր կտորից կարված ինչ-որ բաներ վաճառելը,
հետո երևի կգնա տուն, կքնի առանց ընթրելու,
որ երազում մի վեպ գրի, թե ինչպես է սխալվել՝
կարդալով կյանքի բոլոր ճշմարտությունների մասին…

***
Թեհրանի փոշին իրար հրմշտող մարդկանց հետ
վագոններն է լցվում,
անցնում գետնին նստածների
գլխաշորերի, թևքերի ու դեմքերի վրայով,
լցվում է գուլպա, գլխաշոր, գոտի վաճառող
տղաների սև տոպրակները,
որ սկզբից ևեթ աղբի համար էին,
հետո բարձրանում նրանց ուսերին
մինչև նոր կայարան կհասնենք,
նոր մարդիկ կբարձրանան ու նոր փոշի,
մի քանի տարեց նախատեսվածից ավելի կգնան,
որովհետև վագոն մտնողները թույլ չեն տա նրանց իջնել,
ու այդ խառնումից էլի փոշի, էլի շտապող մարդիկ,
գետնին նստած մարդիկ, հաշիշ ընդունած մարդիկ,
տաք եղանակին գլխաշորի տակ կքած մարդիկ,
սև, գետնաքարշ ծածկաշորերով, թիկնոցներով…
Երեկոյան անձրև կգա,
ու Թեհրանը կլվացվի քնից առաջ…

***
Անձրևը թեթև,
չպայքարող քայլերով
կմկմում է տների նկուղներում,
ժամսլաքի ճշգրտությամբ կաթկթում
վարարման հույսով,
շուտով կծածկի անօգնական հատակը,
ու կգտնի մի նավ,
որ դարձդարձիկ կպտտվի
շարունակ ի շրջանս յուր…

***
Ես ընտրել եմ կայարանները՝
ոչ մի անցորդով չբացատրված.
դժվար է քնել գնացքի ռելսերի տակ,
զգալ անցնող սառնությունը,
դժվար է լսել այն, ինչ զգում ես
ծուռումուռ երկաթյա շվաքարանում:
Գրպաններումս անվճար տոմսեր կան
բոլոր ուղղություններով՝
անգամ դեպի արևելք ու դեպի տուն:
Մոտ եմ քեզ հիմա՝
վերջնականապես,
աչքերս հողով լցվելու չափ,
բայց իրականությունն այն է,
որ դու կայարանում նորից կլինես,
կքայլես երկաթե ռելսերի վրայով
առանց բռնվելու՝
ձեռքերդ աջուձախ պարզած,
և ես էլի կվախենամ ընկնելուց
ու ծպտուն չեմ հանի,
ու ծպտուն չեմ հանի…

Մեկնաբանություն

Ձեր էլ-փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են *-ով