Ռուբեն Ֆիլյան. Մանրապատումներ

Տպագրվել է «Գարուն» ամսագրի 1969 թվականի 9-րդ համարում «Առաջին ծանոթություն» խորագրի ներքո:

Ծնվել եմ Երևանում, 1952 թ. դեկտեմբերին: Ավարտել եմ Հ. Պարոնյանի անվան միջնակարգ դպրոցը 1969-ին: Այժմ սովորում եմ Երևանի պետհամալսարանի բանասիրական ֆակուլտետի ժուռնալիստիկայի բաժնում:

ՁԵՌՔԵՐ, ՀԱՅԱՑՔ, ՀԱՄԲՈՒՅՐ

Մենք արդեն մարած սիրահարներ էինք ու փողոցում քայլում էինք իրարից կես մետր հեռու: Ես թևանցուկ չէի անում նրան, որովհետև մեր ձեռքերի հպումից նույն հաճույքը կզգայինք, ինչ երկու անծանօթներ ծանոթանալիս: Ինչ-որ բան պիտի գտնեինք, սակայն երազ էլ չէինք տեսնում:
Սովորականի նման կես մետր հեռու իրարից քայլում էինք, երբ մեր մեջտեղից անցավ վեճի բռնված մի զույգ: Երկուսս էլ շրջվեցինք ու հետաքրքրված նայեցինք այդ վիճող զույգի ետևից: Սակայն նրանք արդեն քայլում էին լուռ, համամիտ…
Նրանց վեճը մնացել էր մեր մեջտեղում ու այդ վեճը մեզ հուշեց՝ հակադրվել…
Սկսեցինք անել ամեն ինչի հակառակը… Արդեն քայլում էինք թևանցուկ, չնայած մեր ձեռքերի հպումից միայն սառնություն էր անջատվում մթնոլորտում…
Սրճելիս էլ, համառորեն նայում էինք իրար աչքերի մեջ, չնայած մենք փոխանակում էինք միայն անբոց, ոչինչ չասող հայացքներ…
Գրեթե ամեն ժամ մենք կրկնում էինք.
— Ես քեզ սիրում եմ: Դու իմ միակն ես:
Չնայած մենք ավելի շուտ ատում էինք իրար… Սիրահարների նման մենք էլ էինք համբուրվում փողոցներում, չնայած մեր շրթունքների հպումները այնքան էին նմանվում մեր ձեռքերի հպումներին…
Չնայած այդ բոլորին մենք մեկ ամիս շարունակ համբուրվում էինք…
Մի հուլիսյան օր էլ, երբ բոլորը (բացի մեզնից) աշխատում էին թաքնվել ստվերի տակ ու զգում էին, որ արևը միլիոնավոր կիլոմետրերով մոտեցել է Երևանին, մենք համբուրվում էինք:
Երևի մի փոքր էլ այդ տաքությունից փոխանցվեց մեզ, որովհետև…
Մեր ձեռքերը, աչքերը, շրթունքները այրվում էին տաքությունից և հուշում էին մեզ, որ մենք նորից սիրահարներ ենք…

ՀԻՄԱՐ ԲԱՐԴԻՆ

Ձյունում էր: Զբոսայգու ամենաբարձր ծառը՝ բարդին նրանց էր հետևամ: Այդ զույգը դանդաղ քայլում էր ծառուղիներից մեկով, որի թագավորը հենց ինքը՝ բարդին էր:
Բարդին ոչ հետաքրքրվում էր նրանց սանրվածքով, ոչ էլ հագուստով: Ձյան վրա նրանց թողած ոտնահետքերն էին բարդուն հետաքրքրում: Չորս ոտնահետք:
Բարդին մտածեց. նորից միայնակ մարդ: Այո, նա կարծում էր, որ մարդը ունի չորս ոտք և նույնքան էլ ոտնահետք և թողնում ձյան վրա: Հիմար բարդի: Նա կարծում էր, որ մարդը ունի երկու գլուխ, որոնք երբեմն միանում են իրար…
Մարդը կիսվեց և երկար մազերով կեսը մոտակա ծառին մոտենալով, ողջ ուժով թսւփահարեց այն: Կարճ մազերով կեսը ամբողջովին ծածկվեց ձյունով: Ապա երկար մազերով կեսը մոտեցավ ձյունով ծածկված կեսին և սկսեց այս անգամ թափահարել նրա վերարկուն: Բարդին, տեսնելով այս բոլորը, նույնիսկ ունքերը չբարձրացրեց, որովհետև գրեթե բոլոր «մարդիկ» նույնը կրկնում էին: Հետո գլուխները միացան…
Չգիտես ինչու բարդին կկոցում էր իր աչքերը այն պանին, երբ գլուխները միանում էին: Երևի ուզում էր այդ գլուխների փոխարեն պատկերացնել իր և հարևան բարդու գլուխը:
Բարդին բացեց իր մի աչքը և անմիջապես փակեց: Բարդին ամաչել էր…
Նա երկար մնաց այդպես աչքերը փակ: Երբ բարդին բացեց իր սւչքերը, տեսավ մի նոր «մարդու» միացած գրուխներ: Կային նաև չորս ոտնահետք, որոնք պատկանում էին այս նոր «մարդուն»:
Իսկ հին «մարդը» չկար, չկային նաև նրա ոտնահետքերը:
Ձյունում էր:

ԱՐՄԵՆ, ՏԵՐԵՎ, ԱՐՄԵՆ

Երեք տերևի միջից երևում է արևը: Այդ տերևները արևը բաժանում են երեք մասի, ապա ամբողջովին ծածկամ են այն: Ես ապշած հետևում եմ այդ տերնների հզորությանը և սկսում եմ մտածել, թե նրանք ամենազոր են: Տերևները աստվա՜ծ են…
Ակամայից վեր կացա տեղիցս ու ձեռքերս միացրի կրծքիս մոտ: Սկսեցի աղոթել տերևների համար: Սակայն քանի որ աղոթք երբեք չէի լսել, միայն հաճոյախոսություններ էի շշնշում տերևների հասցեին.
— Լսեք, տերևներ. այսօր դուք ավելի կանաչ եք: Գիտե՞ք, այս եղանակը ծեր դեմքին շատ է սազում…
Հանկարծ նկատեցի, որ փողոցով անցնում է ընկերս՝ Արմենը: Շատ կուզեի զրուցել նրա նետ, սակայն կիսատ թողնել աղօթքը…
Արդեն տասը քայլ էր մնում, որ նա շրջվեր դեպի մյուս փողոցը: Իսկ եթե իմ շշակը որևէ մեկը լսեր (դա կարող էին միայն տերևները), ապա կզգար, որ «Արմեն» և «տերև» բառերը արդեն հավասար չափով էին հնչում իմ աղոթքում:
— Արմեն, տերև, Արմեն: Արմե՜ն…

ԵՐԿՈՒ ՄԵԽԱԿ

Մեկնելու էի մեկ շաբաթով: Ճանապարհին միայն հիշհցի, որ ծաղկամանը ջուր լցնել մոռացել էի:
Ծաղկամանում բնակվող երկու մեխակները նվիրել էր իմ ամենասիրելի մարդկանցից մեկը: Այդ մեխակները ինձ շատ բան էին հիշեցնելու, սակայն…
Այդ նույն ժամանակ մեխակները տանջվում էին և պայքարում ապրելու համար:
Այս երկու մեխակներն էլ ծնվել ու մեծացել էին Հայաստանում, բայց նրանցից մեկը սպիտակ գույն ուներ, իսկ մյուսը՝ կարմիր:
Նրանց դիմաց դրված էր իմ նկարը, որտեղից ես ծիծաղում էի անհոգ, վարակիչ ծիծաղով: Մեխակները կարծում էին, թե դա իսկապես ես եմ և շարունակ բողոքում էին: Իսկ իմ նկարը այդ բոլորի վրա ծիծաղում էր նորից նույն ծիծաղով:
Վերջապես սպիտակ մեխակը խոսեց.
«Հարկավոր է պայքարել: Կդիմանա՞նք արդյոք»:
Կարմիր մեխակը ոչինչ չպատասխանեց և սպիտակն էլ լռեց: Սկսվեց պայքար կյանքի համար: Ո՞վ կդիմանա:
Սպիտակը չդիմացավ…
Չնայած ընկերոջ հորդորներին, նա կանգնեց ծաղկամանի եզրին և այնտեղից նետեց իրեն ցած: Սպիտակ մեխակը անձնասպան եղավ…
Բայց կարմիր մեխակը պայքարեց և չհուսահատվեց: Այդպես մի շաբաթ շարունակ: Հետո եկան վայելքները…
Կարմիր մեխակը միշտ ափսոսանքով էր հի շում իր թուլակամ ընկերոջը, սակայն իր դիմացի ծիծաղողին արդեն տխուր ծիծաղով էր պատասխանում:

Մեկնաբանություն

Ձեր էլ-փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են *-ով