Մարգարետ Ուիդեմեր. Բանաստեղծություններ

ՀԻՆ ԳԻՆԻ

Եթե միայն կարողանայի ներշնչվել
Այնքան, որ սիրտս լցվեր սիրով.
Բայց, ավա˜ղ, սիրտն իմ`
Լի անցած օրերով,
Շատ լուռ է ու թախծոտ:

ՊԱՏՈՒՀԱՆԻ ՄՈՏ ԿԱՆԳՆԱԾ ԱՂՋԿԱՆ

Խեղճ ծեր մարդը ծանրաքարշ իջնում էր փողոցով
Անհոգ և մոռացության տալով`
որքան խենթ էին ջահել օրերը, և գարունն էր խենթ
Ու թե ինչպես է հոսում իր կյանքը,
Իսկ դու նայում ես դուրս, նայում ես նրան.
Ափսոս, որ չգիտես,
Երիտասարդությունն է բարդ, և կյանքն է բարդ,
Եվ խաղաղ է միայն Դեկտեմբերը:

ԹԵ ԴԱԴԱՐԵՍ ԻՆՁ ՍԻՐԵԼ …

Օրերից մի օր հանկարծ,
Թե դադարես ինձ սիրել,
Օ˜, երբեք չփորձես հոգիդ թաքցնել
Կամ մտքերդ գովասանքով սքողել:

Ամեն մի չասված բառդ, իմացի՛ր,
Լսել է սիրտն իմ,
Լո՜ւռ դու հեռացիր,
Առանց համբույրի կամ խոսքի:

Թող երջանկություն տա Տերը քեզ,
Եվ թող որ դա իրականանա,
Թող երկինքը ձայնն այս լսի,
Իսկ ես բնավ չեմ տրտնջա:

Անգլերենից թարգմանեց Մարո Ղուկասյանը

Մեկնաբանություն

Ձեր էլ-փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են *-ով